دل نوشته های یک آموزگار

مادر :روزها در حسرت تو می مانم ،غروبها به یادت می افتم ؛شبها در آتش عشقت می سوزم ....

آتش

خانه ام راآتش گرفته است آتشی جانسوز

هرطرف می سوزداین آتش پرده هاراوفرش هارابا تاروپود.

من به هرسو می دوم گریان         درلهیب این آتش پردود

درمیان خنده هایم تلخ              وزخروش گریه هام ناشاد

ازدرون خسته ی سوزان می کنم فریاد ؛ ای فریاد .......ای فریاد .

خانه ام راآتش گرفته است آتشی بی رحم

همچنان می سوزد این آتش نقش هایی که من بستم به خون دل برسروچشم درودیوار

درشب رسوایی ساحل

وای برمن....... وای برمن

سوزد وسوزد غنچه هایی که پروردم به دشواری

دردهان گود گلدانها. روزهای سخت بیماری

                                                 ****

ازفراق بامهاشان شاد

دشمنانم پوزیانه خنده های فتح شان برلب      برمن آتش فشان تازد درپناه این مشوش شب

من به هرسومی دوم گریان ازاین بیدادمی کنم فریاد............ای فریاد

دادبرمن همچنان می سوزد این آتش

آنچه دارم یادگاردفترودیوان                        وآنچه دارد منظروایوان

من به دستان پراز...این طرف رامی کنم خاموش وزلهیب اون غم مذهوش

زا دگرشعله برخیزد به گردش دود        تا سحرگاهان که می داند؟که بود من شود نابود

خفته انداین مهربان همسایگانم شوق دربستر    صبح ازمن مانده برجای مشت خاکستر

+ رحیم پاشازاده ; ٩:٥٧ ‎ق.ظ ; شنبه ۱٩ تیر ۱۳۸٩
comment نظرات ()