دل نوشته های یک آموزگار

مادر :روزها در حسرت تو می مانم ،غروبها به یادت می افتم ؛شبها در آتش عشقت می سوزم ....

شعرهای دوران کودکی

 

 شوروشوق آغاز سال تحصیلی  جدیدوشعرهایی که دردوران دبستان خوانده ایم  مرابه خاطرات  کودکی ام برگردانده است . درست یادمه درروستا که مادرس می خواندیم ومن تعریف نشه چون روانخوانی ام ازهمه بهتربود این شعرهارادر جلو کلاس باصدای بلند می خواندم وهمه تکرارمی کردند. وعلاقه من به این شعرها به حّدی بود که همه ی آنها راحفظ بودم.شعرهایی که جایشان متاسفانه درکتابها ی امروزی خالی است ،

فرزندان ایران                                                کتاب
ما گل‌های خندانیم                                     من یار مهربانم
فرزندان ایرانیم                                           دانا و خوش‌بیانم 
ما سرزمین خود را                                     گویم سخن فراوان

 مانند جان می‌دانیم                                  با آن که بی‌زبانم
• • •                                                       پندت دهم فراوان
ما باید دانا باشیم                                       من یار پند دانم
هوشیار و بینا باشیم                               من دوستی هنرمند
از بهر حفظ ایران                                        با سود و بی‌زیانم
باید توانا باشیم                                        از من مباش غافل                
• • •                                                        من یار مهربانم
آباد باش ای ایران                                          • • •
از ما فرزندان خود                                            درخت
دل شاد باش ای ایران                         به دست خود درختی می‌نشانم

میهن خویش راکنیم آباد                   به پایش جوی آبی می‌کشانم

کودکان این زمین و آب و هوا                 کمی تخم چمن بر روی خاکش
این درختان که پرگل و زیباست              برای یادگاری می‌فشانم
باغ و بستان و کوه و دشت همه            درختم کم‌کم آرد برگ و باری
خانه ما و آشیانه‌ی ماست                    بسازد بر سر خود شاخساری
• • •                                               چمن روید در آن جا سبز و خرم
دست به دست هم دهیم به مهر          شود زیر درختم سبزه‌زاری                           
میهن خویش را کنیم آباد                      به تابستان که گرما رو نماید
یار و غم‌خوار همدگر باشیم                  درختم چتر خود را می‌گشاید 
تا بمانیم خرم و آزاد
                            خنک می‌سازد آن جا را زسایه

دل هر رهگذر را می‌رباید

شعربازباران باترانه سروده گلچین گیلانی در ادامه مطلب


باز باران

با ترانه

با گوهر های فراوان

می خورد بر بام خانه

من به پشت شیشه تنها

ایستاده :

در گذرها

رودها راه اوفتاده.

شاد و خرم

یک دوسه گنجشک پرگو

باز هر دم

می پرند این سو و آن سو

می خورد بر شیشه و در

مشت و سیلی

آسمان امروز دیگر

نیست نیلی

یادم آرد روز باران

گردش یک روز دیرین

خوب و شیرین

توی جنگل های گیلان:

کودکی دهساله بودم

شاد و خرم

نرم و نازک

چست و چابک

 

از پرنده

از چرنده

از خزنده

بود جنگل گرم و زنده

آسمان آبی چو دریا

یک دو ابر اینجا و آنجا

چون دل من

روز روشن

بوی جنگل تازه و تر

همچو می مستی دهنده

بر درختان می زدی پر

هر کجا زیبا پرنده

برکه ها آرام و آبی

برگ و گل هر جا نمایان

چتر نیلوفر درخشان

آفتابی

سنگ ها از آب جسته

از خزه پوشیده تن را

بس وزغ آنجا نشسته

دمبدم در شور و غوغا

رودخانه

با دوصد زیبا ترانه

زیر پاهای درختان

چرخ می زد ... چرخ می زد همچو مستان

چشمه ها چون شیشه های آفتابی

نرم و خوش در جوش و لرزه

توی آنها سنگ ریزه

سرخ و سبز و زرد و آبی

با دوپای کودکانه

می پریدم همچو آهو

می دویدم از سر جو

دور می گشتم زخانه

می پراندم سنگ ریزه

تا دهد بر آب لرزه

بهر چاه و بهر چاله

می شکستم کرده خاله

می کشانیدم به پایین

شاخه های بیدمشکی

دست من می گشت رنگین

از تمشک سرخ و وحشی

می شنیدم از پرنده

داستانهای نهانی

از لب باد وزنده

راز های زندگانی

هرچه می دیدم در آنجا

بود دلکش ، بود زیبا

شاد بودم

می سرودم :

" روز ! ای روز دلارا !

داده ات خورشید رخشان

این چنین رخسار زیبا

ورنه بودی زشت و بی جان !

" این درختان

با همه سبزی و خوبی

گو چه می بودند جز پاهای چوبی

گر نبودی مهر رخشان !

" روز ! ای روز دلارا !

گر دلارایی ست ، از خورشید باشد

ای درخت سبز و زیبا

هرچه زیبایی ست از خورشید باشد ... "

اندک اندک ، رفته رفته ، ابرها گشتند چیره

آسمان گردیده تیره

بسته شد رخساره خورشید رخشان

ریخت باران ، ریخت باران

جنگل از باد گریزان

چرخ ها می زد چو دریا

دانه های گرد باران

پهن می گشتند هر جا

برق چون شمشیر بران

پاره می کرد ابرها را

تندر دیوانه غران

مشت می زد ابرها را

روی برکه مرغ آبی

از میانه ، از کناره

با شتابی

چرخ می زد بی شماره

گیسوی سیمین مه را

شانه می زد دست باران

باد ها با فوت خوانا

می نمودندش پریشان

سبزه در زیر درختان

رفته رفته گشت دریا

توی این دریای جوشان

جنگل وارونه پیدا

بس دلارا بود جنگل

به ! چه زیبا بود جنگل

بس ترانه ، بس فسانه

بس فسانه ، بس ترانه

بس گوارا بود باران

وه! چه زیبا بود باران

می شنیدم اندر این گوهرفشانی

رازهای جاودانی ،پند های آسمانی

" بشنو از من کودک من

پیش چشم مرد فردا

زندگانی - خواه تیره ، خواه روشن -

هست زیبا ، هست زیبا ، هست زیبا ! "

 

+ رحیم پاشازاده ; ۱٠:۳٠ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٢٥ شهریور ۱۳۸٩
comment نظرات ()