دل نوشته های یک آموزگار

مادر :روزها در حسرت تو می مانم ،غروبها به یادت می افتم ؛شبها در آتش عشقت می سوزم ....

تقدیم به مــــادر آســـمانی ام

        دررفتن جان ازبدن گویند هرنوعی سخن

    من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود

دردهم اردیبهشت ماه سال 87 مادرعزیزترازجانم دیده از جهان فروبست.من مطالب این وبلاگ رابه روح مادرم تقدیم می نمایم.....

امشب همه جاحرف ازآسمون ومهتابه ‍.تموم خونه د یواراین خونه فقط خوابه:تــــوکه رفتی هوای خونه تب داره

داره ازدرودیوارش غــــم عشق تـــــــــــــو می بـــاره. دارم  میمیرم از بس   غصه خوردم.بیابرگرد تا از عشقت نمردم.حیات خونه  دل می گه درختا همه  خاموشند.به جای کفتروگنجشک    کلاغای   سیاه     پوشند  . چراغ   خونه   خوابیده     توی     دنیای خاموشی.دیگه ساعت رو طاقچه شده کارش فراموشی.دیگه بارون نمی باره اگرچه ابرا سیاهند. تو که  نیستی  توی این  خونه  .دیگه آشفته  بازاریست.  تموم گلها خشکیدن مثل خار بیابونها. دیگه از رنگ ورو رفته خیابونها ......

زندگی به من آموخت که چگونه گریه کنم. گریه به من نیاموخت که چگونه  زندگی کنم،.....تو نیز به من آموختی چگونه دوستت بدارم اما به من نیاموختی که چگونه فراموشت کنم                   اشک

به قلب داغدار چشم پرخـــــــــون                           به شور وناله وفریادمـــــــحزون

بریزم واشک وگویم مـــــــادر من                           قیامـت درغمت شد برسر مـــــن

قدم از بار  هجرانـت    خمــــــیده                           زرویم رنگ عشرت ها پریــــده

فلک از من تو را تا دورکـــــــرده                           مرا با درد وغم رنجور کــــــرده

از این خــــــاک سیه برخیز باری                           که بی رویت ندارم غـــمگساری

ازاین پس دست خود سوی خداوند                           کــنم بالا و گویــم لحظه ای چـند

بهشت  جاودان  ده مــــــــادرم  را                           بیامرزی تو این جــان پرورم را

 که او ازدرد وغم  بسیار دیـــــــده                           جفای چـــرخ  گردون را کــشیده 

  حرفهای دلتنگی

 مادر برایت چه بگویم از لحظه های دلتنگی یا از لحظه های تنهایی . وقتی رفتی همه مات ومبهوت بودند ،مادر دلم شکسته وکمرم خمیده ، غم هجران تورا چگونه بر دوش کـــــــــشم  نمی تــــــــــوانم ، مادر تنـــــــــهایم ، خیلی تنــــها ،تنــــهای تنــها مادر  بگو برایم از همه چیز  وهمه جا ، از زندگی ات ، از سختی ها ، مشکلات .مادرم می دانم کوتاهی کردم ‍‍‍‍. مادرم امید من بودی . عشق من بودی عمر  من بودی دل من بودی . مادر کاش می مردم وداغ تورا نمی دیدم ، مادر بارفتنت همه امید را از من   گرفتی. مادربچّه هایت لایقت نبودند، رفتی با خاک هم آغوش شدی، مادر مرا ببخش . مادرم دلم گرفته است ، چرا تنهایمان گذاشتی؟ دلم تنگ است مادر این دنیا لایــــــــق تو   نبود . رفتی با خاک نشینان همسایه    شدی . امید من امیدوارم درآرامگاه    ابدی به راحتی    بخوابی ورنج    چندین ساله زندگی  با بچه هایت را فراموش کنی.مادرنبودی که آسمان را ببینی . آسمان آن روز گریست، گویـی دلش   گرفته  بود . ابرها درآسمان برایت عزا گرفته بودند . مادر آسمان در ماتم تو گر یست مادر وقتی، رفتی همه جا سیاه پوش شده بود، آسمان هم رنگ سیاهی  داشت ،در  زیر   بار ان برایت گریه کردم.  من و ابرها هم صداشدیم ولی باران بیش از همه دلش گرفته بود . مادر من تنهایم ولی دعا می کنم  که  تو در   سرای آخــــرت خوش بخت   بشوی ،  آخردراین دنیای فانی طعم زندگی  را نچشیدی . مادرم الهی نور   به قـبرت ببــا ره. الـهی  که درآن دنیا به بهشت بروی .مادرم مهربانم ، بچّه هایـت همه دل شکسته و غمگین اند ، مادر حلالشان کن ، مادرصـــــــــــدایم گرفته است ، دیگر  نمی تـوانم صدایت کنم، آخرین بار که صدایت زدم جوابـم را ندادی انگار که با ما قهر بودی . داغ غمی تازه به دل خیمه زد،بدنم سنگینی درد رازمانی بیشتر احساس ولشگرغـم راآنگهی کمین گرفته در حریم دل یافتم که هر چه جستم در اطراف خود همـدمی نیافتم .

   ای وای مادرم

  آ هسته باز از بغل پلـــــــــه ها گذشـت                  درفکر سبزی وآش بیمار خویش بود

اماگرفته دوروبرش هالـــــــه ای سیاه                 اومرده است وباز پرستار حال مـاست

 درزندگی مــــا همه جا وول می خورد                هر کنج خانه صحنه ای ازداستان اوست

درختم خویش همه به سر کار خویش بــود

بیچاره مادرم

می آمــــــدم و کله من گیج ومنــگ بود     انگار جــــــــــیوه دردل من آب می کنند

پیـچیده صحنه های زمین وزمان به هم       خاموش وخوفناک هــــــمه می گریختند

می گشت اسمــــان که بکوبد به مغز من     دنیــــــــا به پیش چشم گنهکار من سیاه

یک نالـــــه ضعیف هم از پی دوان دوان 

می آمـــــــــــــــــــدوبه مغز من می خلید

                           تنها شدی پسر                            

                                                                     ( استاد شهریار)


 هسته باز از بغل پلـــــــــه ها گذشـت درفکر سبزی وآش بیمار خویش بود

اماگرفته دوروبرش هالـــــــه ای سیاه اومرده است وباز پرستار حال مـاست

 

 

 

درزندگی مــــا همه جا وول می خورد هر کنج خانه صحنه ای ازداستان اوست

درختم خویش همه به سر کار خویش بــود

بیچاره مادرم

می آمــــــدم و کله من گیج ومنــگ بود انگار جــــــــــیوه دردل من آب می کنند

پیـچیده صحنه های زمین وزمان به هم خاموش وخوفناک هــــــمه می گریختند

می گشت اسمــــان که بکوبد به مغز من دنیــــــــا به پیش چشم گنهکار من سیاه

یک نالـــــه ضعیف هم از پی دوان دوان

می آمـــــــــــــــــــدوبه مغز من می خلید

تنها شدی پسر

       

+ رحیم پاشازاده ; ٤:٢۳ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۱ امرداد ۱۳۸٧
comment نظرات ()